Sretoh je davnog ljeta u blizini Kvaternjaka imala oči plave, a kose boje maka laganim korakom prošla je ispred malenog kafea zanijemila ulica ijela od njenog zmijskog tijela Zazvidih i dobacih 'hoćeš na piće mala' rekla je samo 'hvala. i nisam tvoja mala' 'uzmi ružicu ovu, oćuti kako miriše' rekla je kratko 'ne' i ništa više U meni zatutnji ljubav i cijelo tijelo mi njiše ni okrenula se nije i ne vidjeh je više zitto, zitto, zitto, zitto dumbara, dumbara da zitto, zitto, zitto, zitto, nemoj da se zna Prošla je godina dana, već napustila me nada kad iznenada dođe i povede me van grada trčali smo uz Savu, tražiti ptičija gnijezda zaronio sam glavu u njedra puna zvijezda I položih je na travu, a vrba nas je skrila dolje, uz rijeku Savu, naša se priča zbila i mjesec nebo zaplavi, a zvijezda se prosu svaka na njeno toplo tijelo, na kose boje maka zitto, zitto, zitto, zitto, što bih dao ja zitto, zitto, zitto, zitto, nemoj da se zna Još mi trnu zubi, još me tijelo boli kako ta mala ljubi, kako ta mala voli i godine mnoge prošle, a srce ludo tuče kad sjetim se one male k'o da je bilo jučer Zitto, zitto, zitto, zitto, dumbara, dumbara da zitto, zitto, zitto, zitto nemoj da se zna zitto, zitto, zitto, zitto sve bih dao ja zitto, zitto, zitto, zitto nemoj da se zna