K´o putnik prošao je dan nasmiješio se, tek i grad je opet sam I trk, bez lepeta je pust gle, bučno jedan kesten se prosuo na put I već su same moje ruke ruke, koje pišu i dišu, svu noć Te ruke, nemirne i zle te ruke, koje bole i znaju, znaju sve Te mirne, pružene na stol što traže cigaretu skrile su bol I već je počeo tu jedan njen laki pokret to tebe traže, al´ gdje ove tužne ruke dv´je Jer, sve je teži ovaj zrak i ptice mojih misli je prekrio mrak A tu su same moje ruke ruke, koje pišu i dišu, svu noć Na moj zaustavljeni dlan već pružene su sjene i dolazi san A još se ruši žuti slap iz čijeg li je oka ta uporna kap To šute ostavljene ruke izgubljen je san a već je skoro dan